Γράφει ο Νίκος Αρβανίτης

Το παράδοξο συχνά συνυπάρχει με το κωμικό, ιδιαίτερα όταν η πραγματικότητα ξεπερνά τη λογική. Ένα τέτοιο περιστατικό εκτυλίχθηκε στη χθεσινή δίκη για τα επεισόδια στο Τσινάρ, αμέσως μετά την απόφαση αναβολής μιας διαδικασίας που είχε συγκεντρώσει το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης.

Κατά την έξοδο από την αίθουσα, οι υποστηρικτές των κατηγορουμένων ξέσπασαν σε χειροκροτήματα. Η εικόνα προκάλεσε εύλογα ερωτήματα: Τι ακριβώς πανηγύριζαν;

Η απάντηση, ωστόσο, φαίνεται απλή. Η αναβολή της εκδίκασης λειτούργησε ως προσωρινή αποφυγή μιας διαδικασίας που ενδεχομένως προκαλούσε φόβο ή αβεβαιότητα. Κάνοντας χρήση ενός νομικού πλαισίου που διαχρονικά προστατεύει τα δικαιώματα του κατηγορουμένου, οι εμπλεκόμενοι αξιοποίησαν κάθε διαθέσιμο μέσο για την καθυστέρηση της κρίσης.

Παράλληλα, δεν πέρασε απαρατήρητο το γεγονός ότι είχε προηγηθεί κάλεσμα προς τον κόσμο, το οποίο στην πράξη φάνηκε να εξαντλείται σε μια επιφανειακή παρουσία. Πολλοί έσπευσαν, απαθανάτισαν τη στιγμή με φωτογραφίες και στη συνέχεια αποχώρησαν, χωρίς ουσιαστική συμμετοχή ή παραμονή.

Η ανακούφιση ήταν εμφανής. Ήταν χαραγμένη στα πρόσωπα, στις κινήσεις, στην ίδια τη στάση τους. Και, παρά την προσπάθεια να διατηρηθούν τα προσχήματα, δεν κατέστη δυνατό να κρυφτεί. Το χειροκρότημα, περισσότερο από ένδειξη στήριξης, έμοιαζε με άτεχνη προσπάθεια συγκάλυψης της ανησυχίας τους για τη στιγμή της απόφασης.

Το περιστατικό αυτό αναδεικνύει μια διαχρονική αντίφαση: Εκεί όπου η κρίση του δικαστηρίου καλείται να αποδώσει ευθύνες, κάποιοι επιλέγουν να πανηγυρίσουν απλώς και μόνο επειδή η κρίση μετατέθηκε για αργότερα.

Φωτό Εξωφύλλου