Η δημόσια συζήτηση γύρω από τα τεκταινόμενα στη Θράκη απαιτεί καθαρές κουβέντες, νηφαλιότητα και απόλυτη συναίσθηση των ιστορικών και θεσμικών ισορροπιών της περιοχής. Όταν όμως η δημοσιογραφική κριτική αγγίζει τα κακώς κείμενα και αποκαλύπτει τις εμπρηστικές μεθοδεύσεις παραθρησκευτικών κύκλων, ορισμένοι μηχανισμοί αντιδρούν με σπασμωδικό τρόπο, καταφεύγοντας σε έναν γνώριμο αυτοματισμό: την επίθεση, τον συναισθηματικό εκβιασμό και την επιβολή σιωπής. Για να αντιληφθεί ο αναγνώστης το πραγματικό πλαίσιο της δημόσιας αυτής αντιπαράθεσης, η αφετηρία της υπόθεσης εντοπίζεται στην πρόσφατη αρθρογραφία του...