Γράφει ο Νίκος Αρβανίτης
Σάλος έχει ξεσπάσει με την είδηση ότι ο δήμαρχος Καστελλόριζου, Νίκος Ασβέστης, εισήχθη σε νοσοκομείο της Τουρκίας μετά από ατύχημα που του προκάλεσε κάταγμα στο χέρι. Η απόφασή του να μεταφερθεί στο Kaş, απέναντι από το νησί, αντί σε ελληνικό νοσοκομείο, προκάλεσε αντιδράσεις και έντονο δημόσιο διάλογο. Ο ίδιος επικαλέστηκε τις ελλείψεις στο Πολυδύναμο Ιατρείο Μεγίστης και τις καθυστερήσεις στη διακομιδή ασθενών, λέγοντας χαρακτηριστικά πως «όσοι κρίνουν, αγνοούν τις συνθήκες του Καστελλόριζου». Παρά τις εξηγήσεις του, η επιλογή του αντιμετωπίστηκε από μερίδα πολιτών και σχολιαστών ως πολιτικό ολίσθημα και θεσμικό λάθος, καθώς εγείρει ερωτήματα για την εικόνα που εκπέμπει η χώρα σε μια ευαίσθητη συνοριακή περιοχή.
Η περίπτωση του δημάρχου Καστελλόριζου δεν είναι ένα απλό ανθρώπινο λάθος, αλλά αγγίζει τα όρια θεσμικής παραφωνίας. Ένας αιρετός που έχει ορκιστεί να υπηρετεί το ελληνικό κράτος οφείλει να είναι το πρόσωπο της ψυχραιμίας και της εμπιστοσύνης στους θεσμούς, όχι της απαξίωσης. Όταν ο ίδιος ο δήμαρχος παρουσιάζει το κράτος του ως αδύναμο και στρέφεται προς την Τουρκία για ιατρική βοήθεια, η εικόνα που εκπέμπεται δεν είναι εικόνα ανάγκης, αλλά σύγχυσης και πολιτικής αστοχίας. Ο ρόλος του δημάρχου δεν είναι να λειτουργεί ως αγανακτισμένος πολίτης, αλλά ως φορέας διεκδίκησης εντός του πλαισίου της ελληνικής πολιτείας. Η αντίδραση, όσο αυθόρμητη κι αν φαίνεται, γίνεται επικίνδυνη όταν λαμβάνει τη μορφή δημόσιας αποστασιοποίησης από το ίδιο το κράτος που εκπροσωπεί.
Η εύκολη ρητορική «το κράτος μας εγκατέλειψε» είναι πολιτικά βολική, αλλά θεσμικά επιζήμια. Ο δήμαρχος είναι μέρος του κράτους, όχι ο απέναντί του. Όταν επιλέγει να καταγγείλει αντί να διεκδικήσει, να επιρρίψει ευθύνες αντί να παράγει λύσεις, τότε δεν τιμά τον ρόλο του, ιδίως σε ένα νησί που αποτελεί πρώτη γραμμή εθνικής παρουσίας και συμβολισμού. Το Καστελλόριζο δεν χρειάζεται άλλους «αντιπολιτευόμενους δημάρχους». Χρειάζεται ηγέτες τοπικής αυτοδιοίκησης που θα σταθούν στην πρώτη γραμμή της ευθύνης, όχι στα κοινωνικά δίκτυα της αγανάκτησης.
Πέρα από την ανθρώπινη διάσταση, η εικόνα ενός δημάρχου να καταφεύγει «απέναντι» για θεραπεία στέλνει μήνυμα αδυναμίας. Στην εποχή των συμβολισμών, η κάθε κίνηση αποκτά πολιτική βαρύτητα. Όταν ο πρώτος πολίτης του νησιού εμπιστεύεται τουρκικό νοσοκομείο, η είδηση δεν αφορά μόνο την υγεία του, αλλά και την ψυχολογία ενός ακριτικού πληθυσμού που αισθάνεται ξεχασμένος. Αυτό το αίσθημα, αντί να το ενισχύει, ο δήμαρχος όφειλε να το θεραπεύσει.
Το Καστελλόριζο είναι σύμβολο αντοχής, ελληνικότητας και παρουσίας. Ένας δήμαρχος εκεί δεν είναι απλώς τοπικός άρχοντας· είναι θεματοφύλακας κρατικής συνέχειας. Οφείλει να εμπνέει εμπιστοσύνη στο κράτος, να το πιέζει θεσμικά, όχι να το ακυρώνει συμβολικά. Η Ελλάδα χρειάζεται ανθρώπους στα σύνορα που κρατούν ψηλά τη σημαία – όχι όσους δείχνουν προς τα απέναντι.
