Η Μαρία είναι 35 ετών. Φιλόλογος. Η ζωή της χωράει σε δύο βαλίτσες. Κάθε φθινόπωρο περιμένει ένα μήνυμα για να μάθει σε ποιο νησί ή ακριτικό μέρος της Ελλάδας θα βρεθεί φέτος. Ενοίκια προκαταβολικά, σπίτια που αδειάζουν τον Μάιο για τους τουρίστες, μετακομίσεις, αβεβαιότητα. Μια ζωή σε μόνιμη προσωρινότητα.
Η Μαρία στο μεταξύ κάνει το δεύτερο μεταπτυχιακό της. Όχι από πάθος για την έρευνα, όχι γιατί θέλει να ακολουθήσει ακαδημαϊκή καριέρα, αλλά διότι το σύστημα της είπε ότι η συλλογή πτυχίων είναι ο μόνος δρόμος για να σταθεροποιηθεί επαγγελματικά στη δουλειά που αγαπάει και έχει επενδύσει ήδη 17 χρόνια από τη ζωή της.
Θέλει να κάνει παιδί. Βασανίζεται καθώς τα χρόνια περνούν. Αλλά κάθε φορά κάνει την ίδια σκέψη: «Πώς να κάνω οικογένεια με μια βαλίτσα στο χέρι;».
Το ελληνικό κράτος δεν της το είπε ευθέως. Της το λέει μέσα από τον πίνακα μοριοδότησης.
Διδακτορικό: 40 μόρια.Μεταπτυχιακός τίτλος: 20 μόρια.Δεύτερο μεταπτυχιακό: 8 μόρια.Ξένη γλώσσα: 7 μόρια.Πιστοποίηση υπολογιστών: 4 μόρια.
Και το παιδί; 3 μόρια!
Με άλλα λόγια, ένα μεταπτυχιακό ισοδυναμεί με σχεδόν 7 παιδιά. Για το κράτος μας, ένα proficiency στα αγγλικά για τον καθηγητή ελληνικής φιλολογίας έχει μεγαλύτερη βαρύτητα από το να είναι γονιός δύο παιδιών. Και έτσι ανθεί η βιομηχανία ανούσιων μεταπτυχιακών και πιστοποιήσεων.
Το πρόβλημα δεν είναι ότι επιβραβεύονται τα ακαδημαϊκά προσόντα. Προφανώς ένας εκπαιδευτικός πρέπει να επιμορφώνεται. Η επιμόρφωση βέβαια δεν είναι συνώνυμο της αέναης συλλογής πτυχίων. Το ερώτημα όμως είναι άλλο: είναι αυτό ένα λογικό σύστημα αξιολόγησης ή ένας μηχανισμός συσσώρευσης τυπικών προσόντων;
Ως δάσκαλος ο ίδιος, στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, πιστεύω ακράδαντα ότι η επάρκεια του δασκάλου δεν κρίνεται από τα πόσα χαρτιά μάζεψε στην αγωνία του να διοριστεί. Η εκπαίδευση χρειάζεται ανθρώπους με κλίση, ωριμότητα, μεταδοτικότητα, μεράκι και ενσυναίσθηση. Όχι στοίβες μεταπτυχιακών.
Προσωπικά δεν είμαι υπέρ της μοριοδότησης. Στην επιχείρησή σου δεν θα προσλάμβανες κάποιον με βάση μια αυθαίρετη κλίμακα μορίων. Εφόσον όμως η Πολιτεία έχει επιλέξει το σύστημα της μοριοδότησης –δηλαδή δεχόμαστε ότι κάποιοι θα ευνοηθούν και κάποιοι θα αδικηθούν– τότε ας δώσουμε προτεραιότητα στο μέλλον της κοινωνίας: στα ΠΑΙΔΙΑ.
Η Ελλάδα βρίσκεται σε δημογραφική κρίση. Κι όμως, αντί να στείλουμε ένα σαφές μήνυμα υπέρ της οικογένειας, συνεχίζουμε να λέμε στους νέους εκπαιδευτικούς: «Τρέξτε για μόρια, μεταπτυχιακά, και ανούσιες πιστοποιήσεις. Ξοδέψτε όλες τις οικονομίες σας. Την οικογένεια αφήστε τη για αργότερα. Για τα 40».
Μόνο που η ζωή και η βιολογία της δεν περιμένουν τους πίνακες του ΑΣΕΠ και την αυθαίρετη μοριοδότηση του Υπουργείου. Η Ελλάδα δεν μπορεί να συνεχίσει να αντιμετωπίζει τα παιδιά σαν υποσημείωση στον πίνακα της μοριοδότησης.
Φιλικά,
Λεωνίδας
