Kur’an kursu και Παραπροξενικές «εκδρομές» στην Πόλη: : Η διεισδυτική ανάλυση του RodopiPress
Γράφει ο Νίκος Αρβανίτης
Στο μικροσκόπιο του RodopiPress βρέθηκε η πρόσφατη «πολιτιστική» εξόρμηση που οργάνωσε η παραπροξενική δομή της Κομοτηνής στην Κωνσταντινούπολη, μια κίνηση που, πίσω από το πέπλο της αναψυχής, κρύβει βαθύτερους ιδεολογικούς και γεωπολιτικούς σχεδιασμούς.
Η ανατομία μιας «εκδρομής»
Ενώ η θεσμική Ελλάδα επικεντρώνεται στην εθνική και θρησκευτική κατάνυξη των ημερών, ο μηχανισμός της λεγόμενης «Εκλεγμένης Μουφτείας» επιλέγει να «εξάγει» τη νεολαία της μειονότητας σε ένα περιβάλλον ελεγχόμενου αναθεωρητισμού. Μεταξύ 4 και 6 Απριλίου 2026, μαθήτριες από τα παράνομα κατηχητικά (Κουράν Κουρσού) του Ιάσμου, της Πελεκητής, του Μαχαλά της Περδίκας Κομοτηνής και του Έβρου, βρέθηκαν στην Πόλη, όχι ως απλοί επισκέπτες, αλλά ως αποδέκτες μιας συστηματικής «πνευματικής» καθοδήγησης.
Ο απευθείας δίαυλος και η συμβολική κυριαρχία
Η διεισδυτική ματιά στα γεγονότα αποκαλύπτει πως η ξενάγηση δεν αφέθηκε στην τύχη. Η ενεργός εμπλοκή επίσημου στελέχους της Μουφτείας Κωνσταντινούπολης επιβεβαιώνει την οργανική διασύνδεση και την πλήρη εξάρτηση της παράνομης δομής της Θράκης από το τουρκικό θρησκευτικό κατεστημένο. Το δρομολόγιο —από την Αγία Σοφία έως τη Μονή Χώρας (Καριγιέ)— λειτούργησε ως ένα ζωντανό σεμινάριο της «νέας Τουρκίας», όπου ιστορικά χριστιανικά μνημεία εργαλειοποιούνται πλέον ως σύμβολα θρησκευτικής επικράτησης.
Το «κράτος εν κράτει» και η θεσμική αφύπνιση
Αυτό που παρατηρούμε είναι η επιβράβευση της παρανομίας. Η φοίτηση στα μη αναγνωρισμένα κατηχητικά εξαργυρώνεται με τη «λάμψη» του Βοσπόρου, δημιουργώντας στις νεαρές μαθήτριες μια αίσθηση ανήκειν σε έναν κόσμο αποκομμένο από την ελληνική έννομη τάξη. Πρόκειται για έναν απρόκλητο εκπαιδευτικό προσηλυτισμό που διεξάγεται κάτω από τη μύτη της ελληνικής πολιτείας, στοχεύοντας στον πυρήνα της ταυτότητας των νέων της μειονότητας.
Η ανοχή απέναντι σε αυτές τις «παραπροξενικές διαδρομές» δεν αποτελεί ένδειξη δημοκρατικότητας, αλλά θεσμικής υποχώρησης. Όταν ανήλικοι Έλληνες πολίτες τίθενται υπό την κηδεμονία ξένων θρησκευτικών λειτουργών σε χώρους-σύμβολα του ισλαμικού αναθεωρητισμού, το ζήτημα παύει να είναι θρησκευτικό και καθίσταται αμιγώς εθνικό. Η Αθήνα οφείλει να αναρωτηθεί: Πόσο ακόμα θα επιτρέπεται στις παράλληλες δομές να λειτουργούν ως οι αποκλειστικοί διακινητές «αξιών» και προτύπων, ναρκοθετώντας την ομαλή ενσωμάτωση της μειονότητας στον εθνικό κορμό;
