Εισαγωγή
Η πρόσφατη αντιπαράθεση για το ΝΠΙΔ των Αλεβιτών στη Θράκη αποκαλύπτει ένα ακόμα κεφάλαιο της διαρκούς προσπάθειας της Άγκυρας να ελέγξει θρησκευτικά και πολιτισμικά τη μειονότητα. Πρωταγωνιστής; Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Χουσεΐν Ζεϊμπέκ, που με το λόγο του αναλαμβάνει να υπηρετήσει ευθέως το αφήγημα και τις επιδιώξεις του τουρκικού Προξενείου Κομοτηνής. Και η αριστερή πτέρυγα της πολιτικής ζωής; Επιλέγει να κάνει πως δεν βλέπει, προσφέροντας ανεπίτρεπτη ανοχή σε μια ξένη παρέμβαση που διαλύει τον πλουραλισμό της περιοχής.
Ζεϊμπέκ κατά ΝΠΙΔ για τους Αλεβίτες – Στο στόχαστρο η κυβέρνηση με τη σιωπηρή ανοχή της Αριστεράς και το τουρκικό Προξενείο
Η συνεχιζόμενη αντιπαράθεση στη Βουλή για τη δημιουργία νομικού φορέα των Αλεβιτών Μπεκτασήδων της Θράκης δεν είναι απλώς μια πολιτική διαφωνία. Είναι ένα σαφές δείγμα της τουρκικής επιρροής που ενεργεί πίσω από τον βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, Χουσεΐν Ζεϊμπέκ, και των επιλογών της Αριστεράς που ανοίγει ασυνείδητα δρόμο στο τουρκικό Προξενείο.
Με φρασεολογία που θυμίζει επαναλαμβανόμενο σενάριο κατευθυνόμενης προπαγάνδας, ο Ζεϊμπέκ αμφισβητεί ευθέως την ανάγκη για θεσμική αυτονομία των Αλεβιτών, εναρμονιζόμενος πλήρως με τις επιδιώξεις της Άγκυρας, που θέλει να σβήσει κάθε ίχνος διαφοροποίησης και να επιβάλει μονολιθικά τη σουνιτική ταυτότητα.
Πίσω από την «αμφισβήτηση» για το ΝΠΙΔ κρύβονται πιέσεις και απειλές από το τουρκικό Προξενείο, που ασκεί διαρκή έλεγχο στα θρησκευτικά ζητήματα της μειονότητας, καταπνίγοντας κάθε προσπάθεια ανεξαρτητοποίησης ή αυτοδιάθεσης.
Ενώ ο Ζεϊμπέκ καταγγέλλει την κυβέρνηση για «πατερναλισμό» και αδιαφορία, ξεχνά σκόπιμα τους διορισμούς ιμάμηδων που επιβάλλονται από την Diyanet και την Άγκυρα μέσω του Προξενείου. Η σιωπηρή ανοχή ή ακόμη χειρότερα, η αθέλητη συνεργασία της Αριστεράς και της Νέας Αριστεράς σε αυτή τη διαδικασία, δεν αποτελεί απλώς παράλειψη — είναι ευθεία ενίσχυση της τουρκικής στρατηγικής στη Θράκη.
Αντί να υπερασπιστούν τη θρησκευτική πολυφωνία και την ελευθερία, επιλέγουν να αγνοήσουν το πρόβλημα, αφήνοντας ακάλυπτο το πεδίο σε ξένες παρεμβάσεις που απειλούν το δημοκρατικό οικοδόμημα της περιοχής.
Επιπλέον, η αμφισβήτηση του Ζεϊμπέκ για το ζήτημα της κτιριακής υποδομής του Μειονοτικού Σχολείου Ξάνθης υποκρύπτει εκ νέου την άρνηση να αναγνωριστούν οι πραγματικοί περιορισμοί που επιβάλλονται από το Προξενείο και τις παρακρατικές δομές που ελέγχει.
Η ελληνική Πολιτεία οφείλει να διακόψει άμεσα αυτή την ύπουλη αλλοίωση των μειονοτικών δικαιωμάτων, ενώ η Αριστερά πρέπει να ξεκαθαρίσει τη θέση της και να σταματήσει να κάνει τα «στραβά μάτια» σε μια ξένη επιρροή που υπονομεύει την έννομη τάξη και την ειρηνική συνύπαρξη στη Θράκη.
Η ανοχή σε τέτοιες πρακτικές ισοδυναμεί με εθνική υποχώρηση. Η περιοχή δεν μπορεί να παραμείνει πεδίο πειραματισμού ξένων πολιτικών και θρησκευτικών στρατηγικών, ειδικά όταν αυτές υπονομεύουν τη δημοκρατία και τον πλουραλισμό.
