του Βασίλη Δ.Παπαγιαννίδη
Δικηγόρος LLM
«Ό,τι χρειάζεται βία για να διατηρηθεί, είναι καταδικασμένο».~ Χένρυ Μίλλερ
Γνωρίζουμε όλοι ότι η σύγχρονη αριστερά στο δυτικό κόσμο είναι απότοκο του «ιδεολογικού πλαισίου» του Μαρξισμού-Λελινισμού μεταλλαγμένου στις ανάγκες και τις ιδιαιτερότητες της εποχής μας. Η εν λόγω ιδεολογική βάση χρησιμοποιεί –μεταξύ άλλων- και τη βία ως μέσο επίτευξης πολιτικών στόχων.
Άλλωστε ο ίδιος ο Λένιν και το κόμμα του, οι «Μπολσεβίκοι», πήραν την εξουσία με τη βία και έναν από τους πλέον αιματηρούς εμφυλίους της ιστορίας ενώ στη συνέχεια τη διατήρησαν πάλι με τη βία διώκοντας τους πολιτικούς του αντιπάλους με αποκορύφωμα τους διωγμούς του Σταλινικού καθεστώτος.
Ωστόσο, στην Ελλάδα, μετά το 1974, έχουμε μια λανθασμένη και σχεδόν ουτοπική αντίληψη για την αριστερά. Ο δυσανάλογα μεγάλος διωγμός που υπέστη η αριστερά από το λεγόμενο «μετεμφυλιακό κράτος» δυνάμει του Νόμου 509/1947, το χρονικό διάστημα 1947-1974, οδήγησε σε κάποιου είδους «εξιδανίκευση» που δεν έχει και μεγάλη σχέση με την πραγματικότητα.
Μέσα στα πλαίσια αυτής της «εξιδανίκευσης» σιγά-σιγά ξεχάσαμε τη σχέση της αριστεράς με τη βία. Μας την υπενθύμιζαν, φυσικά, τα τρομοκρατικά χτυπήματα και τα δεκάδες θύματα αυτών αλλά εμείς «κρυμμένοι στο σπήλαιο της πλατωνικής πολιτείας» εμμέναμε πιστά στο «αμάχητο τεκμήριο» περί ήθους και αγώνων της αριστεράς.
Όμως, αυτή η αντίληψη ενισχύθηκε και από μια ακόμα πρακτική της αριστεράς: τη «δαιμονοποίηση των θυμάτων», κάτι στο οποίο συνεργάζεται και μέρος των ΜΜΕ.
Τα θύματα της αριστεράς παρουσιάζονται να «ευθύνονται» για το τέλος τους, σε ένα φαινόμενο που είναι ευρέως γνωστό ως «δολοφονία χαρακτήρα». Δεν είναι τυχαίο πως διαδίδεται, ότι το Σεπτέμβριο του 1944 τα θύματα της πηγάδας του Μελιγαλά ήταν «δωσίλογοι» χωρίς περαιτέρω μελέτη στα γεγονότα.
Ενώ, λοιπόν, γνωρίζουμε πως το ΕΑΜ- ΕΛΑΣ αντιμετώπισε το Τάγμα Ασφαλείας Μελιγαλά, αποκρύπτεται πως το εν λόγω τάγμα δημιουργήθηκε λίγο πριν την αποχώρηση των Γερμανών από την Ελλάδα, τα μέλη του ουδεμία σχέση με τη ναζιστική ιδεολογία είχαν, καθώς και το ότι στη σφαγή που ακολούθησε μεγάλο μέρος των θυμάτων ήταν άμαχοι.
Αντίστοιχα, παρουσιάστηκε η δολοφονία του Τσάρλι Κερκ στις ΗΠΑ πριν λίγες ημέρες ως δολοφονία «ακροδεξιού» με επιλεκτική παρουσίαση ελάχιστου μέρους των θέσεων του, συχνά μονταρισμένου «παραπλανητικά» ενώ στη συνέχεια επιχειρήθηκε να παρουσιαστεί πως ο δράστης ήταν «δεξιότερα πολιτικά» του θύματος. Μέσα από τις ανωτέρω πρακτικές, η αριστερά επιχειρεί, και σε μεγάλο βαθμό καταφέρνει, να αποκρύψει την πολιτική της σχέση με τη βία.
Δε χρειάζεται μεγάλος κόπος για να αντιληφθεί κανείς πως η αριστερά, μέσα από τον φανατισμό που καλλιεργεί στους οπαδούς της, δεν αποδέχεται ανθρώπους με άλλη άποψη που μάλιστα τολμούν να έχουν το θάρρος της γνώμης.
Η περίπτωση των πανεπιστημίων είναι χαρακτηριστική. Φοιτητές που εκφέρουν απόψεις αντίθετες με τα «αριστερά αφηγήματα» είναι εκτεθειμένοι σε επιθέσεις από τα διάφορα «αριστερά σχήματα» ή -συνήθως- τον λεγόμενο «αντιεξουσιαστικό χώρο», δηλαδή την άκρα αριστερά.
Και πως το γνωρίζω αυτό; Ίσως γιατί υπήρξα κι εγώ ένα τέτοιο παράδειγμα.
Ωστόσο, υπάρχει μια διαφοροποίηση στη βία της αριστεράς τότε με τη βία της αριστεράς σήμερα. Η βία του 1917 ή του 1944 έγινε με σκοπό την επικράτηση της αριστεράς σε πολιτικό επίπεδο.
Αντιθέτως, η βία της αριστεράς σήμερα είναι μια βία «συντήρησης και προστασίας» με σκοπό να «προστατέψει» την αριστερά από «αντίθετες φωνές» ή/και δυνητικούς κινδύνους (χαρακτηριστικές οι βίαιες εξάρσεις το 1985 με την προβολή της ταινίας «ΕΛΕΝΗ»).
Ωστόσο, σε κάθε περίπτωση είναι εμφανές πως η αριστερά αδυνατεί να αποκολληθεί από την «βία» ως μέθοδο πολιτικής δράσης.
Με αυτόν, όμως, τον τρόπο όχι μόνο δεν προστατεύεται αλλά βάζει στην ίδια της την πολιτική ύπαρξη ημερομηνία λήξης.
Γιατί η βία δεν είναι και δεν πρέπει να είναι μέθοδος πολιτικής.
Δημοσιεύθηκε στο NewsFire.GR
